Tekst 20: Spartacus
Spartacus was een dappere gladiator, de slaaf van een nogal wrede gladiatorentrainer. Samen met andere gladiatoren besloot hij te vluchten. De weggelopen slaven gingen naar de berg de Vesuvius. Hun vlucht bood ook andere slaven de gelegenheid voor een vlucht. Zeer velen verlieten de akkers, waar ze een zeer ongelukkig leven leidden. Ze gingen naar de Vesuvius met enorme vreugde, omdat Spartacus hen vervulde van de hoop op een beter leven. Daarom groeide het aantal weggelopen slaven dagelijks meer en meer.
De senaat van Rome en het Romeinse volk besloten om de vlucht van de slaven te beëindigen, vooral omdat al enkele aanzienlijke families een aantal slaven hadden verloren. De consuls stuurden soldaten, maar slechts weinig: ze beschouwden de menigte slaven immers helemaal niet als een zeer groot gevaar voor de soldaten van de Romeinse legioenen. De gladiatoren doodden de soldaten echter makkelijk met hulp van de slaven, omdat hun aantal veel kleiner was.
Na de overwinning zei Spartacus tegen de menigte van weggelopen slaven: ‘Eerder waren wij slaven, nu hebben we de vrijheid! Wat is voor ons slechter? We willen toch zeker niet terugkeren naar onze te wrede meesters? Mij maakt zelfs de dood minder bang dan hernieuwde slavernij. Maar we kunnen hier niet blijven: zonder twijfel zitten al meer Romeinse soldaten ons achterna. Het beste is misschien om Italia te verlaten en ergens anders een nieuw leven te beginnen. Wie durft?’ Samen met Spartacus gingen 70.000 slaven zo snel mogelijk naar de kust. Daar wachtten echter de Romeinse legioenen op hen. De slaven vochten zeer moedig, maar in korte tijd overwonnen de soldaten hen. Later hebben de overwinnaars de leider Spartacus en 6000 slaven naar Rome gebracht. Ze gaven de slaven de zwaarste straf. Langs de weg maakten ze hen allen vast aan kruisen. Na de dood van de slaven lieten ze de lichamen op de kruisen achter. Gedurende vele jaren waren de resten van de slaven te zien, als waarschuwing: meesters zijn meesters, slaven zijn slaven.