Nadat het scharnier opengedraaid was, ging Thisbe door de duisternis sluw naar buiten, misleidde ze haar familie, bereikte de grafheuvel, terwijl haar gezicht bedekt was en ging onder de afgesproken boom zitten: de liefde maakte haar roekeloos. Kijk, daar komt een leeuwin met een schuimende, besmeurde muil door de recente slachting van runderen, die van plan was haar dorst te lessen in het water van de naburige bron; de Babylonische Thisbe zag die in de verte door de straal van de maan en ze vluchtte met een bange boet naar een grot, en terwijl zij vluchtte, liet ze haar sluier, die van haar rug was gegleden, achter. Toen de woeste leeuwin haar dorst door veel water had gelest en terwijl ze terugkeerde naar de bossen, verscheurde ze met haar bebloede muil het fijne kledingstuk, zonder Thisbe zelf, nadat ze het toevallig gevonden had. Pyramus, die later buitengegaan was, zag in het losse zand de voetsporen van zeker een wild dier en zijn hele gezicht verbleekte; maar toen hij ook het met bloed gekleurde kledingstuk ontdekte, riep hij uit: “Een nacht zal twee geliefden verliezen, van wie zij het meest een lang leven verdiende, mijn geest is schuldig. Ik, die heb bevolen dat jij ‘s nachts naar plaatsen van angst moest komen en ik die niet eerder hierheen ben gekomen, heb jou, de beklagenswaardige, gedood. Ruk ons lichaam uiteen en verbruik mijn misdadige ingewanden met een woeste beet, O alle leeuwen die onder deze rots wonen. Maar het is eigen aan een bangerik om de dood te wensen.” Hij nam de sluier van Thisbe op en droeg het met zich mee naar de schaduw van de afgesproken boom, en toen gaf hij tranen en kussen aan het bekende kledingstuk en hij zei: “Ontvang nu ook de stromen van mijn bloed!” En hij zond het zwaard waarmee hij omgord was naar beneden in zijn onderbuik. En er was geen getreuzel, hij trok het zwaard uit de gloeiende wonde al stervend, en hij lag op zijn rug op de grond. Bloed spoot naar hoog naar buiten, niet anders dan wanneer een buis met beschadigd lood zichzelf scheurt en terwijl de dunne opening sist, spuit het lange waterstralen omhoog en breekt het de lucht met slagen. De vruchten van de boom veranderden zichzelf naar een zwart uitzicht door de spatten van het bloed, en de met bloed natgemaakte wortel kleurt de hangende moerbeien met een purperen kleur. “Kijk, hoewel haar vrees nog niet neergelegd was, keert ze terug opdat ze haar geliefde niet in de steek laat, en ze zoekt de jongeman met haar ogen en haar geest, ze verlangde hem te vertellen hoe grote gevaren ze heeft ontweken; en zoals ze de plaats en de vorm in de geziene boom herkent, zo maakte de kleur van de vruchten haar onzeker: ze twijfelt of deze het is. Terwijl ze twijfelt, ziet ze de stuiptrekkende ledematen slaan op de bebloede bodem, ze deinst achteruit, en terwijl ze een gezicht bleker dan palmhout draagt, huivert ze als een zeeoppervlak dat trilt, wanneer het door een zacht briesje even wordt aangeraakt. Maar nadat ze na een lange aarzeling haar geliefde had herkend, sloeg ze haar onwaardige armen met duidelijk gejammer en nadat ze haar haren uiteengerukt had en nadat ze het beminde lichaam had omhelsd, vulde ze de wond aan met tranen en vermengde het geween met het bloed en nadat ze kussen op het ijskoude gezicht had gedrukt, riep ze uit: “Pyramus, welk voorval heeft jou aan mij ontnomen? Pyramus, antwoord! Jouw zeer geliefde Thisbe roept je; luister en hef je liggend gezicht op!” Bij de naam van Thisbe hief hij zijn door de dood zwaargemaakte ogen even op en nadat Thisbe was gezien, sloot hij ze weer.
