Annales: Boek 1, 55-56

(55) Tijdens het consulaat van Drusus Caesar en Gaius Norbanus besloot Germanicus tot een triomftocht, terwijl de oorlog bleef voortduren; die (oorlog), hoewel hij die grondig voorbereidde voor de zomer, begon hij al eerder bij het begin van de lente met een plotse aanval tegen de Chatten.

Want de hoop was gegroeid dat de vijand verdeeld was tussen Arminius en Segestes, elk van beide leiders opvallend door verraad tegen ons of door trouw tegenover ons.

Arminius was de oproerkraaier van de Germanen, Segestes verklapte dikwijls op andere momenten en ook op het laatste banket, waarna naar de wapens is gegaan, dat een rebellie werd voorbereid en hij overtuigde Varus om hem en Arminius en andere vooraanstaanden in de boeien te slaan: hij zei dat het volk niets zou durven nadat de leiders verwijderd waren en dat voor hemzelf (Varus) er tijd zou zijn waarin hij misdaden en onschuldigen kan onderscheiden.

Maar Varus viel ten prooi aan het lot en het geweld van Arminius; hoewel Segestes bleef met een andere mening, hoewel hij getrokken was naar de oorlog met algemene instemming van de stam, nadat haatgevoelens vermeerderd waren op privé-vlak, omdat Arminius de dochter van Segestes, die verloofd was met een ander, had geroofd: een gehate schoonzoon voor een vijandige schoonvader.

En de dingen die bij eendrachtige mensen boeien van liefde zijn, waren bij verbitterde mensen drijfveren van woede.

(56) Dus overhandigde Germanicus vier legioenen, vijfduizend hulptroepen en ongeregelde troepen van Germanen die aan deze kant van de Rijn wonen aan Caecina.

Evenveel legioenen en een dubbel aantal van bondgenoten leidde hij zelf, nadat een fort bovenop de overblijfsels van een militaire versterking van zijn vader in het Taunus gebergte had opgezet; nadat hij Lucius Apronius had achtergelaten voor het aanleggen van wegen en het overbruggen van rivieren, rukte hij snel op met een gevechtsklaar leger naar de Chatten.

Want hij had zich zonder hindernissen gehaast door droogte en laagstaande rivieren, een zeldzaam fenomeen bij dit klimaat, en regenbuien en het aanzwellen van rivieren werden gevreesd voor de terugkeer van Germanicus.

Maar hij kwam zo onvoorzien aan bij de Chatten, dat al wat zwak was door leeftijd of door geslacht onmiddellijk gevangen werd genomen of werd afgemaakt. De jeugd (van de Chatten) stak door te zwemmen de rivier Adrana over en hielden de Romeinen met ijver aan de brug tegen.

Daarna, nadat ze met zwaar geschut en pijlen verdreven waren, nadat ze tevergeefs vredesvoorwaarden probeerden, toen een aantal (Chatten) overliepen naar Germanicus, werden de anderen verspreid in de bossen, nadat de dorpen en gehuchten verlaten waren.

(Germanicus) Caesar, nadat Mattium in brand gestoken was, dit was de hoofdplaats van die stam, en nadat het platteland geplunderd was, keerde terug naar de Rijn, nadat de vijand de ruggen van de weggaanden niet durfde aan te vallen, wat voor een Chat een soort van gewoonte was, telkens wanneer de vijand meer met krijgslisten dan met angst terugtrok.

De goesting om de Chatten te helpen was er bij de Cherusken, maar Caecina maakte hen bang terwijl hij van hier naar daar de wapens droeg; en hij bedwong de Marsi, nadat die een veldslag durfden aangaan, met een voorspoedige oorlog.