Aeneis: de bouw van Carthago

Intussen pakten ze de weg haastig aan, waar een pad heenwijst, en al reeds beklommen zij de heuvel, die massaal uitsteekt boven de stad en die de tegenovergelegen wallen van boven af bekijkt. Aeneas bewondert het gevaarte, eens hutten, en hij bewondert de poorten en het lawaai en de geplaveide straten. De Tyriërs legden zich hartstochtelijk toe: een deel trekt de muren op, bouwt de burcht en rolt rotsen naar boven met hun handen, een deel kiest een plek voor een huis en omsluit een vore; ze kiezen de wetten en de magistraten en de heilige senaat. Hier graven sommigen de haven uit; hier plaatsen anderen de hoge fundamenten voor de theaters, en ze houwen enorme zuilen uit rotsen, gepaste versieringen voor de latere toneelscene. Het gaat er zoals met de inspanning die in de vroege zomer de bijen door bloemenakkers onder de zon geen rust gunt, wanneer ze de volwassen jongen van het geslacht naar buiten leiden, of wanneer ze de vloeibare honing samenpersen en de cellen uitrekken met zoete nectar, of wanneer ze komende lasten ontvangen, of wanneer ze, nadat een colonne gemaakt is, de darren, het slappe vee, afweren van de stallen. Het werk gloeit en de geurende honing ruikt naar wilde tijm.
“O gelukkigen, van wie de stadsmuren al oprijzen!”, zegt Aeneas en hij ziet op naar de daken van de stad. Hij stapt de menigte in, omheind door nevel (wonderlijk om te zeggen), hij mengt zich onder de mannen en hij wordt door niemand gezien.