De preek van Spelkertos

Ik liep al uren rond met één oor scherp naar de wereld gericht en mijn andere gedachten diep verstopt, ergens tussen oude bonnetjes en een lege beurs. Mijn oor ving alles op: het lachen van mensen die ik niet kende, het zachte geritsel van bomen, woorden die niet voor mij bedoeld waren maar toch bleven hangen. Soms leek het alsof mijn oor meer wist dan ikzelf.

Mijn beurs daarentegen voelde zwaar, niet door geld, maar door wat erin had gezeten. Oude foto’s, een vergeelde buskaart, een briefje met een naam die ik niet meer hardop zei. Elke keer als ik de beurs opende, keek hij me zwijgend aan, alsof hij vroeg waarom ik nog steeds hoopte iets nieuws te vinden.

Ik probeerde met mijn oor naar mijn beurs te luisteren, maar hij zei niets. Toch hoorde ik in die stilte verhalen: over keuzes die ik niet maakte, wegen die ik niet insloeg, momenten die ik liet voorbijgaan. Mijn oor wilde alles onthouden, mijn beurs wilde alles vergeten.

Toen ik stil ging staan, midden op straat, besefte ik dat ik altijd had gedacht dat rijkdom in een beurs zat. Maar misschien zat het in dat ene oor, dat bleef luisteren, zelfs wanneer er niets meer te winnen viel.