3.5b Acceptatie

Ongelukkig Catullus, houd op dwaas te zijn,
en je moet wat je ziet dat verloren gegaan is, beschouwen als verloren.
Stralende zonnen schitterden eens voor jou,
toen jij vaak kwam, waar je meisje je leidde,
liefgehad door mij zoals niemand liefgehad zal worden.
Toen daar al die grappige dingen gebeurden,
die jij wilde en het meisje niet niet wilde,
schitterden werkelijk de stralende zonnen voor jou.
Nu wil zij niet meer: jij moet ook niet willen, zwakkeling,
noch achterna lopen wie vlucht en je moet niet ongelukkig leven,
maar verdraag het met vastberaden geest, volhard.
Gegroet, meisje. Catullus volhardt al,
en noch zal hij jou opzoeken, noch zal hij jou tegen je zin vragen.
En jij zult verdrietig zijn, wanneer je helemaal niet gevraagd zult worden.
Rampzalige, wee jou! Wat voor een leven staat jou te wachten?
Wie zal nu naar jou toe komen? Aan wie zal jij mooi schijnen?
Wie zal jij nu liefhebben? Van wie zal jij zeggen te zijn?
Wie zal jij kussen? Wiens lippen zal jij bijten?
En jij, Catullus, moet vastbesloten volharden.