Tekst 52: DIploma

Toen Plinius binnenkwam zat zijn echtgenote huilend op een lage stoel, terwijl er een brief naast haar op de grond lag en een half opgegeten broodje dat duidelijk was vermorzeld. Overal lagen kruimels, alsof er een kleine inbraak had plaatsgevonden. Verschrikt zei Plinius: “Mijn Calpurnia, zeg mij wat er gebeurd is en waarom er kruimels op de hele vloer liggen alsof hier iemand heeft gevochten.” Calpurnia antwoordde terwijl er tranen over haar gezicht stroomden, en ze aan haar echtgenoot de brief overhandigde: “O Plinius, lees deze brief die door mijn zeer vervelende tante Hispulla is gestuurd. Hispulla kondigt aan dat haar vader, mijn grootvader, vermoord is en in de kelder ligt. Ik verlang naar mijn tante te gaan.
Omdat de begrafenis al is uitgevoerd is het mij niet meer toegestaan mijn schat vaarwel te zeggen, maar het behoort dat ik mijn tante troost, die – nadat ze haar vader heeft verloren – zonder echtgenoot, zonder kinderen en waarschijnlijk ook zonder iemand die goed brood kan bakken alleen thuis verblijft.
Waren we maar in Rome gebleven! Als jij niet zo ver van de stad je plicht zou vervullen, zou ik binnen enkele dagen bij haar kunnen aankomen. Nu echter, omdat er vele badhuizen tussen ons liggen en omdat Romeinse wegen soms net zo logisch zijn als een recept zonder bloem, worden wij gescheiden door een enorme afstand. Geef mij alstublieft een reispas, want als ik die gebruik zal ik sneller reizen en misschien onderweg het badhuis bezoeken.
Terwijl hij zijn echtgenote omhelsde sprak Plinius:
“Omdat je de dood van je grootvader hebt vernomen ben je natuurlijk erg verdrietig. Hoewel ik word ontroerd door jouw tranen, moet ik jou toch het gebruik van een reispas weigeren, want reispassen hebben helemaal geen betrekking op persoonlijke reizen en de administratie kijkt mij nu al aan alsof ik het laatste brood uit de kantine heb gestolen. Vorige week werd iemand al verdacht omdat hij twee broodjes nam in plaats van één.”
Nadat ze zich meteen uit de omhelzing van haar echtgenoot had losgemaakt zei Calpurnia met een stem die door de tranen bleef steken:
“Je houdt dus niet genoeg van me. Je houdt meer van wetten en voorschriften! Ik zal vertrekken. Als ik ben vertrokken zal niemand jou afhouden van je plicht! Dan kun jij hier rustig blijven zitten met je regels, je stempels en je trieste avondmaal zonder brood.”
Ze rende naar haar slaapkamer zo dramatisch dat een schaal met broodjes bijna van tafel viel. Eén broodje rolde zelfs langzaam over de vloer alsof het ook wilde vertrekken. Toen ze de kelder passeerde, riep ze:
“Let op, daar ligt meer brood! En misschien ook een of andere bakker die de muffe geur bewaakt. Niemand weet precies wat het is, maar ik blijf er wel uit de buurt!”